„Idea uświęcenia przestrzeni, czasu i człowieka w Biblii” , Legnickie Wiadomości Diecezjalne XVI(2007) nr 2, 78-100.

 

Biblijna idea świętości zakotwiczona jest w Bogu. Niniejszy artykuł prezentuje świętość Boga w aspekcie niezbędnym do ukazania świętości przestrzeni. Izrael przeszedł drogę od wielkiej zażyłości patriarchów z Bogiem do poczucia Jego transcendencji, która się wyrażała w unikaniu wypowiadania imienia Bożego. To napięcie między przestrzenią nieba i ziemi znalazło odzwierciedlenie w Świątyni Jerozolimskiej, gdzie Bóg był w szczególny sposób obecny w Miejscu Najświętszym. Arcykapłan mógł tam wejść tylko raz w roku i to po bardzo skrupulatnym przygotowaniu. Kolejne przestrzenie święte odzwierciedlały stopnie obecności Boga, do których miały dostęp określone grupy, a więc kapłani, mężczyźni, kobiety i wreszcie poganie. Przekroczenie przez pogan wyznaczonego dla nich miejsca groziło im karą śmierci, ponieważ naruszona byłaby przestrzeń święta, a więc sprofanowana byłaby obecność Boga. Następną po świątyni przestrzenią świętą była Jerozolima, ponieważ to miejsce Bóg wybrał sobie na mieszkanie pośród ludu. Ziemia na której dokonały się wielkie dzieła Boga, która była Jego darem dla ludu zachowującego Prawo, również była święta. Bóg był obecny nie tylko w przestrzeni, ale i w czasie, przede wszystkim w dniu szabatu oraz w świętach pielgrzymkowych, a więc w czasie Paschy, Święta Tygodni i Święta Namiotów. Do tych świąt dołączyło święto przebłagania za grzechy, Jom Kippur. W przestrzeni i czasie mógł się uświęcać naród i pojedynczy człowiek doświadczając obecności Boga. W Nowym Testamencie źródłem świętości stanie się Jezus. Jednocząc się z Nim, uczestniczymy w życiu Bożym. Pełnię tego zjednoczenia z Jezusem, a więc pełnię świętości osiągniemy w nowej rzeczywistości, o czym przypomina nam autor Apokalipsy.

 



Copyright 2011 Paweł, odwiedziło nas : licznik osób