„Jezus objawia swoje posłannictwo na tle liturgii Święta Namiotów (J 7,1 – 9,41) , Perspectiva I(2002), nr 1, s-71-100

 

Omawiany fragment Ewangelii Jana jest próbą odpowiedzi na dwa zasadnicze pytania: kim jest Jezus?, oraz dlaczego Żydzi nie uwierzyli objawieniu Jezusa? W omawianym fragmencie Jezus przedstawia się nam jako światłość świata. W kontekście Święta Namiotów wypowiedź Jezusa nabiera szczególnego znaczenia. Właśnie w czasie tego święta Bóg w Świątyni Jerozolimskiej objawiał się w symbolice światła, która nawiązywała do czasów wyjścia z Egiptu. Zatem Jezus objawia nam swoje posłannictwo boskie przedstawiając się nam jako „światłość świata”. Tę linię interpretacyjną Jezusowego objawienia potwierdza nam ewangelista przytaczając trzykrotnie formułę objawieniową evgw, eivmi (8, 24.27.58), która odwołuje się do objawienia na Synaju (Wj 3,14). Pojawiająca się w tle postać Syna Człowieczego ukazuje aspekt posłannictwa Jezusa i Jego relację do Ojca. Wydaje się, że część środowiska żydowskiego była gotowa przyjąć posłannictwo Jezusa jako Syna Człowieczego, bo „kiedy to mówił, wielu uwierzyło w Niego” (8,30). Powołana na scenę postać Abrahama przez środowisko żydowskie posłużyła do pełniejszego wyjaśnienia objawienia Jezusa. Kulminacją staje się ukazanie preegzystecji Jezusa na przykładzie relacji do postaci Abrahama. Jezusowe samookreślenie w 8,58 evgw, eivmi zostaje jednoznacznie odczytane przez środowisko żydowskie: „Porwali więc kamienie, aby je rzucić na Niego”. Próba ukamienowania świadczy że, Żydzi odczytali wypowiedź Jezusową jako objawienie się Jego boskości i potraktowali ją jako bluźnierstwo, za co groziła kara śmierci.

Następnie Jan ukazuje nam Jezusa jako światłość świata w działaniu (9,5). W znaku uzdrowienia niewidomego od urodzenia jesteśmy wezwani do otwarcia się na działanie Boga. To jeden z cudów, który przypomina znaki dokonane przez Boga na pustyni. Mojżesz modlił się do Boga: „Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę” (Wj 33,18). I „przeszedł Pan przed jego oczyma”(Wj 34,6). „I natychmiast skłonił się Mojżesz aż do ziemi i oddał pokłon ( proseku,nhsen LXX )” (Wj 34,8) czyli wyznał wiarę w obecność Boga w tym momencie teofanii. Jesteśmy świadkami teofanii w czasie Święta Namiotów. Jezus przechodząc, tak jak Bóg obok Mojżesza, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia (9,1). Niewidomy przejrzał i uznał Jezusa za proroka (9,17). Uczynił pierwszy krok na drodze wiary. Faryzeusze zobaczyli skutki znaku Jezusa, ale trudno było im dostrzec obecność Boga w tym znaku, stąd powstało wśród nich rozdwojenie ( scivsma ) (9,16). To był pierwszy etap do odrzucenia posłannictwa Jezusa. Następnie słyszymy radykalne słowa: „Żydzi nie wierzyli, że był niewidomy i że przejrzał”(9,18). W ten sposób Żydzi zamknęli się na objawienie Boże. Jan odpowiedział nam zatem na pytanie, dlaczego Żydzi nie wierzą?

Szczytem Jezusowego objawienia jest dialog między uzdrowionym niewidomym a Jezusem. Pytanie skierowane do uzdrowionego jest pytaniem skierowanym do każdego z nas: Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?” W pytaniu uzdrowionego słyszymy już wiarę: „A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?” Zwrócenie się w kierunku Jezusa poprzez tytuł ku,rie , który zastępował imię Boga, jest wyznaniem wiary. Słowa zostały potwierdzone postawą uzdrowionego, który jeszcze raz wyznając wiarę oddał pokłon Jezusowi. Gest prosekune,w jest zarezerwowany dla Boga. W Starym Testamencie widzieliśmy Mojżesza padającego na twarz, teraz w tej postawie znajduje się uzdrowiony i może przyjąć tę postawę każdy z nas. Światłość jest ideą uniwersalistyczną ukazującą otwarcie się działania Boga na środowisko pogan, a więc wszystkich ludzi.

 

 

Riassunto

Nella cultura del Mondo antico, il dramma ha costituito una fondamentale forma di comunicazione. In ogni grande citta c'era il teatro. L'ambiente di Giovanni sembra riproporre esattamente le caratteristiche di questa forma del mondo ellenistico e per giustificare una tale affermazione basta leggere un frammento del Vangelo di Giovanni (7,1-9,41). Questo testo presenta Gesu che manifesta la sua missione nell' ultimo giorno della luce e dell'acqua nel contesto della Festa delle Campanne fa rivolgare l'attenzione di tutti gli “osservatori” sulla nuva festa che e rappresentata dal passaggio dell'incredulita e dall' oscurita alla fede e alla luce. Questo passaggio si realizza mediante l'acqua del battesimo.



Copyright 2011 Paweł, odwiedziło nas : licznik osób