„Prezentacja posłannictwa Jezusa w inauguracyjnym wystąpieniu w Kafarnaum (Mk 1,21-39)”, w: Z miłości do Kościoła. Księga pamiątkowa dedykowana Księdzu Infułatowi Profesorowi Władysławowi Bochnakowi, red. B. Drożdż, Legnica 2008, 313-331.

 

Każdy z ewangelistów posiadał własny cel teologiczny przy prezentacji osoby Jezusa. Cel ten w dużej mierze wynikał z konieczności dostosowania orędzia do specyfiki percepcji środowiska adresatów. Mateusz kierując swoją Ewangelię do chrześcijan wywodzących się z judaizmu jerozolimskiego, ewentualnie do nawróconych w kręgach syryjsko-arabskich, zastosował w kompozycji swego dzieła wzór Tory. W centrum Tory znajduje się objawienie na Synaju i nadanie dekalogu na górze(19,1-21). Jezus przynosi nowe prawo, które zostaje nadane również na górze, a zawarte jest w błogosławieństwach. Kompozycja Ewangelii Mateusza odwzorowuje Torę, a wystąpienie Jezusa na górze (Mt 5,1-16) staje się prezentacją programu, który uszczegółowiony zostaje w dalszej treści Ewangelii. Realizacja tego prawa jest drogą zbawienia, ponieważ nagroda za ten styl życia jest w niebie (Mt 5,12).

Łukasz w swojej Ewangelii i Dziejach Apostolskich odzwierciedla rozwój chrześcijaństwa poprzez Samarię w kierunku Syrii hellenistycznej, aż do Grecji i Rzymu. Jezus rozpoczyna działalność od krainy pogan, zmierza w kierunku Jerozolimy, umiera, zmartwychwstaje i wstępuje do nieba, a Kościół wychodzi z Jerozolimy i niesie dobrą nowinę o zbawieniu światu. Oczekiwania mesjańskie Samarytan, koncentrujące się wokół misji prorockiej, wywarły piętno na sposobie prezentacji postaci Jezusa. Łukasz z tradycji wydobył wystąpienie Jezusa w Nazarecie i nadał mu charakter programowy (4,16-30). Jezus jest Zbawicielem, Mesjaszem i Panem (2,11) wypełniającym misję prorocką pośród ludzi (4,24). Do tej misji został zaproszony Kościół w dniu pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-13).

Ewangelista Jan definitywnie zamykający związek pierwotnego Kościoła z judaizmem nadała Jezusowemu wystąpieniu w Kanie Galilejskiej charakter programowy (J 2,1-12). Wybranie zaślubin na prezentację posłannictwa Jezusa wskazuje na rozpoczęcie nowej relacji między Bogiem a ludźmi. Puste stągwie oznaczają wyczerpanie się znaczenia starotestamentalnych rytualnych obmyć. Nowa woda otwiera czas Kościoła do którego wchodzi się przez chrzest. Wino zapowiada czas łaski, która najpełniej objawi się w Eucharystii. W momencie śmierci Jezus da Ducha światu (19,30), a z Jego przebitego boku wypłynie krew i woda, czyli życie sakramentalne najpełniej wyrażone w Eucharystii i chrzcie.

W tym kontekście perykop programowych należy umieścić Jezusowe wystąpienie w Kafarnaum zaprezentowane przez Ewangelistę Marka (1,21-39). Perykopa 1,21-39 uwypukla główne wątki, które Ewangelista będzie przedstawiał poprzez cały utwór w celu zrealizowania tematu postawionego na samym początku (Mk 1,1). Nie przypadkiem Marek wybiera egzorcyzm na pierwszy cud Jezusa, a następnie dokonuje się uzdrowienie teściowej Piotra, ponieważ w ten sposób zostaje pokonane królestwo zła, a rozpoczyna się budowanie królestwa Bożego. Jezus poprzez cudowną moc objawia się jako Syn Boży, co na początku Ewangelii sygnalizuje już nieczysty duch, a lud w swym zdziwieniu zapowiada program wystąpienia Jezusa, że jest to nauka z mocą.

 



Copyright 2011 Paweł, odwiedziło nas : licznik osób